sadibey.com

Ne demeli bilmem ki? Daha başından sonunun nasıl geleceği belli desem, değil! Böyle isim olur mu, diye sorsam; “Neden olmasın ki?” diyecekler… En iyisi bu filmi anlatmaya İpek Tuzcuoğlu’nun performansından başlayayım.

Televizyon programı sunduğu yıllardan beri tanıdığım -ve koca gözlerini yakından gören her insan gibi hayran kaldığım- İpek, bugüne kadarki tüm çalışmalarının “fevkinde” bir oyun çıkarmış. Sarışın aptal değil, esmer ve aptal veya daha doğrusu kıt zekâlı bir Kürt kızını canlandıran İpek, kayınbiraderinden mi, kayınpederinden mi yoksa kocasından mı olduğunu bilemediği oğlunun gelip, “Ailenin namusunu temizlemek” için kendisini öldüreceği günü bekleyen bir düşmüş kadın! Ama bu bildiğimiz cinsten ağzında cak, cak ciklet çiğneyip küfürler savuran, Beyoğlu’nun arka sokaklarında sürterken bir yapımcı buluverip sınıf atlama hayalleri kuran fahişelerden değil. Analığı ta ciğerinde taşıyan bir kadını oynuyor İpek. Aferin İpek’e!

Demet Akbağ, Özgü Namal, Sarp Apak ve Can Kıraç’ın filme kattıklarına gelecek olursak: Demet Akbağ, kart ‘o…’yu, ciddi bir gözlem sonucu geliştirilmiş bir oyunculukla sunuyor. Dili, dişi, küfürleri, hali, yolu, yordamı ile tam bir “o…u”! Ne eksik, ne fazla!

Özgü Namal sanki “Ödül almaktan yoruldum. Biraz dinleneyim bari!” der gibi… Böyle bir tutumun sebebi kendi midir, yönetmenden mi kaynaklanıyor, anlayamadım.

Sarp Apak, Avrupa Yakası ve kadın kılığına girdiği Plajda filmini epeyce aşmış. Yüzünü gözünü amatör mimiklerle zıplatmıyor. Dolayısıyla daha doğru bir oyunculuğa yöneldiği belli oluyor.

Kıraç’a gelince: “Bu filmde Kıraç da mı oynuyor?” sorusunu soranınız çıkabilir. Hayır, onun müziği oynuyordu ve inanın ki, birçok oyuncudan daha iyiydi. Gala çıkışı karşılaştığımda bunu kendisine de söyledim. Hoşuna gitti sanıyorum…

Gelelim Sırrı Süreyya Önder’e: Böyle bir film hikâyesini neden yazdığını ve sinema serüvenini uzun uzun anlattı ama bir sinema eleştirmeni, sanatçının röportajlara verdiği cevaptan çok işin kendisine bakar. Çünkü iş başka, yazanın söyledikleri başkadır. Bu bağlamda S. S. Önder’in bu senaryoya imza atış nedeni beni ikna edebilmiş değil. Daha çok Yılmaz Erdoğan’ın televizyon skeçlerini andıran diyaloglar her ne kadar kahkahalara boğuyor ise de S. S. Önder’den beklenen öykü bu değildi. Finalin uçuk kaçıklığı, “Bu kadar yazıyı bu final için mi yazdın? Bunun için mi aralarda bu kadar kahkaha attık?” gibisinden sualler sorduruyordu.

Sırrı Süreyya Önder şuna da dikkat etmeli: Sanat filmi yapacağım diye işin cıvığını çıkaranlar ne kadar sıkıntı veriyorsa, “Halka anlatacaklarımız var.” bahanesine sığınıp gişeye oynamak iyi bir senaryocunun geleceği açısından o kadar önemli bir tehdit oluşturuyor. Para kazanmak zorunda olan yapımcıları daima bu tartışmadan uzak tutmak gerektiğinin altını çizerek söylüyorum: Gündelik hayatın kendisi çoğu zaman sanatın seçkinci talepleriyle uyuşmaz. Yaşadığımız dramatik, komik ve trajik olaylar, sandığımız gibi her vakit sanatın malzemesi olamazlar.

Genç yönetmene: Anladığım kadarı ile oyuncular senaryoyu çok sevmişler. Onlarla iyi bir işbirliğine giriştiğin belli. Seni gönülden desteklemeye çalıştıkları aşikârdı. Fakat o bir türlü bitmeyen ve final üstüne final gibi tarzından binen son dakikalar neydi, çözebilmiş değilim. Madem ilk filminde komedi çektin ben de komik bir ifadeyle söyleyeyim: Final bir filmi vezir de eder, rezil de!

(16 Mayıs 2008)

Coşkun Çokyiğit

coskuncokyigit@gmail.com